Önce, ‘özetler’ diye başlardı
Tek kanaldı TRT.
Donuk, renksiz ve fakat ciddi, anlaşılır her ne kadar hükümetlerin kanalı da olsa dinlerdik.
TRT, tek tabancaydı.
Yaş 40’ı geçince renkliler çoğaldı,
Siyah beyaz döneminde olan huzur renklilere geçince bozuldu.
Ayyıldızlı tabutlar peşpeşe gelmeye başladı….
Bi şey oluyor bu ülkeye,
Moda deyimle dönüştürülmek isteniyor;
Öyle olmasa,
Her gün patlayan bombaların düşen roketlerin hesabını sorması gereken Meclis Başkanı laiklik sözcüğüne takılıp kalır mıydı?
Tarih tekerrür ediyor,
Mondros, Sevr yeniden sahneye konulmak isteniyor, hissediyorum…..
Öyle olmasa,
Din üzerinden tartışmalar,
Sanki dinsel unsurlar yokmuş gibi sanki dışlanıyormuş gibi,
İmamhatip, namaz, medrese, hilafet
Kavuk, sarık bu kadar dejenere edilirmiydi?
Karaman mesela, ne yaptık?
Dönelim başa,
Tv’leri  sofranızın başına kurulurken, kahvenizi yudumlarken açtığınızda artık ayyıldızlı tabutları görüyorsunuz,
Alışın bi şeylere mi demek isteniyor yoksa,
Aynı klasik içi boş sözcüklerin havada uçuştuğu bir dönemde birileri gizliden gizliye düğmeye mi basıyor?
Kör değiliz!
Ruhum sıkılıyor,
Bugün hafta sonu…
Ben gelen şehit haberlerini artık yeter diye dinliyorum,
Yarın ne olur bilinmez,
‘Bi şey yapmalı’! diyor ya şarkı da,
Hakikaten bi şey yapmalı,
Ben eskileri özlüyorum..
Donuk, siyah beyazda olsa da eski TRT’yi, eski huzuru özlüyorum,
Açtığım renkli ekranlardan artık civan gibi gençlerin tabutlarını görmek istemiyorum.
Bi şey yapmalı.
Analar, babalar, eşler, çocuklar, dayılar, amcalar, halalar, teyzeler, köylüler, şehirliler;
Size sesleniyorum:
Bi şey yapmalı!