(Çünkü Gümüşhane’de Yapılacak İş Kalmadı)
Son zamanlarda çevremde garip bir ısrar var.
“Artık siyasete girmen lazım” diyorlar.
Girmeyeceğim arkadaş, boşuna uğraşmayın.
Bakın bunu kapris olsun diye söylemiyorum. Ben zoru severim. Çetrefilli meseleler, içinden çıkılması zor problemler, herkesin “buraya bulaşma” dediği işler… İşte oralarda durur düşünürüm. Ama Gümüşhane’de? Şükürler olsun, ortada mücadele edecek bir şey yok.
Çünkü memleketimizde hiçbir sorun kalmadı.
Gümüşhane’de Her Şey Yolunda, Siyaset Fazla Kaçıyor
Ulaşımdan başlayalım…
Otogar var. Hem de çalışanından. Otobüs geliyor, gidiyor. Daha ne olsun?
Tren yolu da geçecek. Geçecek denildi mi geçer. Tarih önemli değil, niyet var. Niyet yatırımın yarısıdır.
Süleymaniye Kayak Projesi zaten oldu. Oldu derken; proje hazır, görseller şahane. Kar yağarsa kayak, yağmazsa seyir terası. Turizm dediğin çok yönlü düşünmeyi gerektirir.
Bu şartlar altında benim milletvekili olmamın anlamı ne?
Üç-beş kişinin tayinini mi yaptıracağım?
Milletvekilliği Tayin Bürosu Değildir
Şimdi düşünün…
Meclis, komisyonlar, kürsüler, basın toplantıları…
Sonra dönüp “filancanın akrabası şuraya alınsın” diye mi uğraşacağım?
Yok, ben bu kadar küçük hedeflerle çalışamam. Ben büyük krizlerin adamıyım. Ama Gümüşhane’de kriz yok. Fazla huzur var. O kadar huzur var ki insanın siyaset yapası gelmiyor.
İşsizlik deseniz bitmiş.
Göç zaten durmuş.
Gençler ya burada ya da “bilerek” dışarıda.
Sorunlar o kadar yerli yerinde ki kimse dokunmaya cesaret edemiyor.
Fazla Sorunsuzluk da Bir Sorundur
Siyaset dediğin biraz uykusuzluk ister, biraz tansiyon ister, biraz da “bugün kimi ikna edeceğiz” sorusu. Gümüşhane’de bu sorulara gerek kalmamış. Herkes sakin. Fazla sakin.
O yüzden siyasete girmiyorum.
Çünkü ben mücadele adamıyım.
Bir gün Gümüşhane’de gerçekten ciddi bir sorun çıkarsa, herkes “buraya kimse el atmaz” derse, işte o gün konuşuruz. Ama şimdilik… Memleket fazla iyi.
Ben uzaktan izliyor, bu örnek huzur tablosuna hayranlıkla bakıyorum.
Siyasete girmiyorum.
Boşuna uğraşmayın.
Ortada siyaset yapacak bir şey kalmadı.
