Rusya’dan gelecek Ayçiçeği bize yeter mi?
Marketlerin kapısını aşındıran yurttaş şimdilik Ayçiçek yağı sıkıntısına bu şekilde çare bulabilir mi?
Derken,
Şeker de yok ya da kısıtlanan satışlar gibi kimi fotoğraflar yazılı görsel medyayı baştanbaşa süslüyor
Neden?
*
Bir dönem ekilen ve satılan şekerpancarı ile borçlar ödenirmiş Gümüşhane’nin Kelkit ilçesinde,
Düğünler yapılırmış, borçlar kapanır bir dahaki sezona kadar herkese yetermiş kazanılanlar.
Erzincan şeker fabrikasına giden kamyonların gürültüsü Kelkit Ovası’nda yankılanırmış.
Oysa bugün Kelkit’ten Erzincan’a giden şeker kamyonu belki bir elin parmağı kadar,
Neden?
*
Bir parantez daha açalım,
Telefonumuz acı acı çaldı...
Karşımızdaki ses Kelkit ilçesinin önde gelen isimlerinden,
Hayvancılık denince ülke genelinde hatırı sayılır bir konumda bulunan ilçede 'kemikli et 95 TL, kıymanın kilogramı 105 TL oldu' dedi.
Sessizce dinlemek zorunda kaldık, dudaklarımızı ısırarak.
*
Bir değerli dost daha dedi ki;
'Müsaade etsinler hemen Kelkit ovasında Ayçiçek ekimine başlayalım
Yağ fabrikamızı da kuralım.'
Buraya kadar hepsini toplayarak bir araya getirmeye çalışıyoruz,
Olur mu diye dolanırken
Ortada elimizde şimdilik bir şey görünmüyor.
*
Biz inanıyoruz ki, sadece Gümüşhane’nin mübarek topraklarından çıkacak olan belli başlı ürünler hadi mübalağa etmeyelim ülke geneli olmasa da belli bir coğrafyayı besleyip yetecek artıracak kapasiteye sahip,
Neden mi?
Geçmişteki veriler, geçmiştekilere tanıklık edenler sık sık bu konuya parmak basıyor kaybolan bir hazinenin gerçeğinden söz ediyorlar.
*
Yazımızın başında Neden Ekmiyoruz dedik
Hadi bir adım daha atalım
Neden üretmiyoruzu da ekleyelim yanına,
Bizde eksik olan nedir, ya da neden çekiniyoruz, üzerimizdeki bu ağırlığın, bıkkınlığın sebebi ne ola ki!
*
İnsanımızın mutlu olmadığı bir gerçek
Bizim dışımızdaki etmenler evet dolaylı da olsa bizi etkiliyor
Ama bizi devirmemesi gerekir
Sanki herşey bitmişte donup kalmış bir halimiz var
Şeker yok, ayçiçeği yok yada yetmiyor.
*
Bir dönem kendi kendine yeten koca Türkiye bugünleri de görecekmeydi diye insan iç çekmeden edemiyor.
Hele Gümüşhane’de bir türlü ayağa kalkamayan tarımın yanaklarından dökülen gözyaşlarını gördükçe insanın içi sızlıyor.
*
Su bol, toprak alabildiğince kucak açmış ve Gümüşhane’yi beklerken
Tekrar başa dönmek doğrusu bizi çok ama çok üzüyor.